Elveda İstanbul… Bahri Kayaoğlu açıkladı

Bahri Kayaoğlu
ELVEDA İSTANBUL
Gazeteciliğe başladığım ilk yıllardaki arşivimi karıştırırken, bazı günlük olayları yazdığım, artık eskimiş ve yaprakları sararmış bir defterime rastladım.
Aşağıdaki satırlar o defterden…
***
“… Hiç tanımadığım bir sesin; “O güzel bir kitap” dediği vakit ben Jack London’un, ‘Sevginin Katıksızı’nı okuyordum.
‘Acaba kime diyor’ diye başımı kaldırınca, topaç yüzlü, güleç gözlü ihtiyarca bir adamla göz göze geldim. Bu defa elimdeki kitabı parmağı ile işaret etti:
“Okudum. Çok güzel bir kitap” dedi…
Tebessümü, içten konuşması karşılık verilmeyecek gibi değildi.
”Ya… Dedim, öyle görünüyor…”
Karşımdaki boş koltuğa oturdu.
”Ben de, dedi. ‘Elveda Berlin’i okuyordum.”
***
Şu ‘Elveda Berlin’ cümlesi bir an bende öyle duygular uyandırdı ki, gözlerim adamın elindeki kitaba takıldı, öylece hayallere daldım…
Birkaç saat öncesi, şimdi içinde bulunduğum tren hareket ettiği zaman, ben de vagon penceresinden sarkmış; ‘Elveda İstanbul” demiştim.
Hüzünlenmiştim…
Yıllarca bu şehirde hep yalnızca bir şeyin peşinden koşmuş, bazen tam yakaladığım bir anda, yeniden yitirivermiştim…
O da mutluluktu…
***
Bilmem sizlerde böylesi duygulara hiç kapıldınız mı?
Eski anılarınızı hatırlarken duyduklarınız, sanırım az çok benim hissettiklerime benzer…
Kendinizi bitmeyen, nerede başladığı bilinmeyen bir yolda görürsünüz…
Şimdi artık içinizde çocuksu bir güz mevsimi yaşanıyordur…
Sıcak, eskimiş ama taptaze anılar ruhunuzda büyümekte olan bir boşlukta dolanıp dururlar…
Gülmeleri unutursunuz…
Ne çok şeyi yitirdiğinizin farkındasınız…
Ağlayamazsınız bile…
***
Kısacık bir zaman da olsa her insanın yaşantısında böylesi anılar, anı albümlerine yerleştirilen ‘okul mezuniyet resimleri’ gibidir. Zaman zaman çıkarıp bakmak, özlem gidermek gibi her insan da bazen o eski anılarını hatırlamak, efkarlanmak ihtiyacını duyar.
Bizi geçmişimize bağlayan kuvvetli bir bağ var.
Kopulmuyor…
”Elveda İstanbul” deyip gitmişken, kısa bir süre sonra tekrar bu kente, artık hiç gitmemek üzere döndüğüm gibi…”
***
“….. artık hiç gitmemek üzere döndüğüm gibi…” diye bitirmişim yazıyı.
Ama tam 50 yıl yaşadığım o kentten, sekiz ay kadar önce ayrılıp gittim.
İster, ‘bulamadığı mutluluk’ deyin.
İster, başka bir şey.
Sebebi ne olursa olsun…
Kararlıyım, artık dönmeyeceğim.
Elveda İstanbul…
***
Bahri Kayaoğlu